Een andere bedenking tussendoor schrijf ik naar aanleiding van het seminarie over Pedro Costa van Jorge Larossa.
Dit seminarie ging over de films van Pedro Costa. In deze films wordt een vrouw gevolgd die in een heel vuil huis woont, aan de drugs zit. Een situatie waar je als pedagoog direct iets wil veranderen. Je bent ervan overtuigd dat het niet goed is voor de vrouw om in deze omstandigheden te moeten overleven.
In de film blijft het niet bij deze situatie. Ze wordt immers geholpen en komt in een soort sociale woning terecht. Het gaat om een spierwitte kamer met een wit bed en een televisie. Je zou dus denken dat ze beter af is, ik denk dat dit ook zo is. Maar je blijft wel met een ongemakkelijk gevoel zitten dat dit niet juist is. Zoals Rancière het zei: 'There is no room for imagination'.
Dit wil zeker niet zeggen dat ik een voorkeur geef aan de eerste situatie. De vrouw zou het immers niet hebben overleefd als ze daar zou zijn blijven wonen.
Deze voorbeelden doen mij, en de anderen uit het seminarie waarschijnlijk ook, heel hard denken aan Genk. In Genk zijn we nu aanbeland aan de witte kamer. We zouden zeker niet terug willen naar hoe het vroeger was maar er is geen ruimte meer voor verbeelding.
Is 'de witte kamer' misschien het beste dat we als niet perfect zijnde mens kunnen bereiken? Of is het mogelijk om nog verder te gaan en de witte kamer wat meer kleur te kunnen geven?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten